A.A. Milne

"'Bedoel je dat ik er nooit meer uit kom?' vroeg Poeh.
'Ik bedoel alleen maar,' zei Konijn, 'dat nu je er al zo ver uit bent, het zonde zou zijn helemaal overnieuw te beginnen.'
Christopher Robin knikte.
'Dan zit er maar één ding op,' zei hij, 'we moeten wachten tot je weer dun bent.'
'Hoe lang duurt het om dun te worden?' vroeg Poeh angstig.
'Een week of zo, denk ik.'
'Maar ik kan hier toch geen week blijven zitten?'
'Het blijven zitten is niet zo moeilijk, malle ouwe Beer! Je eruit krijgen, dát is pas moeilijk.'
'We kunnen je komen voorlezen,' zei Konijn om Poeh een beetje op te vrolijken.
'En ik hoop maar niet dat het gaat sneeuwen,' zei hij er achteraan. 'En hoor eens even, ouwe jongen, je neemt mijn halve huis in beslag. Vind je het goed dat ik je achterpoten zolang als handdoeken-rekje gebruik? Want ja, die zitten daar maar voor niks – en het zou me heel goed uitkomen als ik daar mijn handdoeken op kwijt kon.'
'Een week!' zei Poeh somber, 'en hoe moet het dan met het eten?'
'Eten is er niet bij, vrees ik,' zei Christoffer Robin, 'anders word je nog niet dunner. Maar we zullen je voorlezen, hoor.'
Poeh zuchtte, maar toen merkte hij dat diep zuchten niet ging, omdat hij helemaal klem zat. Er rolde een traan over zijn wang, toen hij vroeg: 'Wil je me dan alsjeblieft een Goed Boek voorlezen, zo'n boek dat een Beer die Zwaar in de Klem zit tot Steun en Toeverlaat is?'
En een hele week lang las Christoffer Robin zo'n soort boek voor aan de Noordelijke helft van Poeh, en Konijn hing zijn wasgoed aan de Zuidelijke helft van Poeh en ondertussen voelde Poeh zich dunner en dunner worden. En toen de week om was, zei Christoffer Robin: 'Nu!'"

Uit: Winnie de Poeh